Van wie is die stem?

Misschien ken je het wel.

Je wilt een keuze maken. Je voelt eigenlijk heel goed wat je wilt, maar ergens klinkt een andere stem.

Weet je het wel zeker?
Dat kun je toch niet zomaar doen.
Wat zullen anderen ervan vinden?
Je moet wel verstandig zijn.

Maar van wie is die stem eigenlijk?
Is het jouw eigen wijsheid?
Of hoor je nog steeds de stem van je vader of moeder?

Onze eerste verbinding begint al voordat we geboren zijn. We groeien in de ruimte van een ander mens, gedragen door haar lichaam, haar energie en haar omgeving. Via de navelstreng krijgen we wat we nodig hebben om te leven.

En dan wordt die navelstreng doorgeknipt.
Maar de verbinding verdwijnt niet zomaar.
Vanaf dat moment begint misschien wel een levenslang proces van vasthouden en loslaten.

Hoe blijf ik verbonden met waar ik vandaan kom, zonder mezelf daarin kwijt te raken?

We nemen zoveel mee uit onze roots. Verhalen van onze ouders en voorouders. Overtuigingen. Verwachtingen. Rollen die we zijn gaan vervullen. Manieren waarop we geleerd hebben om liefde te ontvangen en erbij te horen.

En later komen daar andere stemmen bij. Die van een partner bijvoorbeeld.

Ik spreek uit eigen ervaring.

Ik heb al jaren een hele sterke man naast me. Iemand die er is. Die me steunt. Die beschermt. Op heel veel momenten is dat ontzettend fijn geweest. Het heeft me gedragen, geholpen en een gevoel van veiligheid gegeven.

Maar juist omdat die steun zo sterk was, ontdekte ik ook een andere kant.

Soms was hij zó steunend en beschermend, dat ik minder hoefde te voelen wat ík eigenlijk wist. Niet omdat hij mij klein wilde houden. Integendeel. Maar omdat het heerlijk kan zijn als iemand naast je staat die sterk is. Iemand die dingen overneemt. Die oplossingen ziet. Die zegt: ik regel het wel. En soms laat je je daar gewoon in dragen.

Tot je op een dag merkt:

Wacht eens… waar ben ík gebleven?
Wanneer vertrouw ik op mijn partner?
En wanneer vertrouw ik op mezelf?
Wanneer is ontvangen van steun liefde?
En wanneer wordt steun zo groot dat ik vergeet mijn eigen kracht te gebruiken?

Dat vond ik misschien wel een van de meest bijzondere ontdekkingen.

Dat jezelf worden niet betekent dat je niemand meer nodig hebt. Het betekent ook niet dat je alles alleen moet kunnen. Het gaat er misschien juist om dat je kunt leunen zonder jezelf kwijt te raken. Dat je je kunt laten dragen én tegelijkertijd stevig op je eigen benen kunt staan. Dat je kunt luisteren naar de wijsheid van een ander, zonder je eigen stem te overschrijven.

En zo kom je opnieuw bij dat navelstrengdilemma. Verbonden blijven zonder jezelf te verliezen.

Dat geldt voor je ouders. Voor je familie. Voor je partner. Voor je kinderen. Want ook hun stemmen kunnen onderdeel worden van jouw innerlijke wereld.

Een opmerking van je moeder.
Een overtuiging van je vader.
De bezorgdheid van je partner.
De mening van je kind.

En ergens daartussen probeer je te ontdekken:

Wat is eigenlijk míjn stem?

Misschien hoef je niemand af te wijzen. Je hoeft je ouders niet los te laten om jezelf te vinden. Je hoeft je partner niet minder sterk te maken. Je hoeft je kinderen niet minder belangrijk te vinden.

Je mag alleen opnieuw leren luisteren. Naar jezelf. Naar dat stille weten dat misschien veel zachter klinkt dan alle andere stemmen.

En misschien is dat wel de beweging van volwassen worden: niet steeds minder verbonden raken, maar steeds meer jezelf worden binnen die verbinding.

Weten wanneer je mag leunen.
Weten wanneer je mag loslaten.
Weten wanneer je een ander mag volgen.
En vooral: weten wanneer het tijd is om je eigen stem weer te horen.