Er zijn woorden die pas ontstaan als bestaande taal tekortschiet. Navelstrengdilemma is zo'n woord. Ik bedacht het voor moeders (en ouders) die hun kind niet los kunnen laten óf willen laten. Niet omdat ze niet weten dat loslaten belangrijk is, maar juist omdat ze het wél weten en toch iets anders voelen. Liefde, angst, verantwoordelijkheid, soms onverwerkte ervaringen. Logica aan de ene kant, emotie aan de andere. Dat spanningsveld noem ik het navelstrengdilemma.